Terug naar overzicht

Shimano en de Vuelta

Sinds haar ontstaan in 1935 weet de Vuelta a España wielerfans te boeien. Het unieke landschap en de cultuur van Spanje hebben ons, samen met de prestige van een drieweekse grote wielerronde, vele herinneringen gebracht. Als jongste van de drie grote wielerrondes, is de Vuelta misschien wel de meest innovatieve, door het constant uitproberen van nieuwe ideeën om het fietsen levendig te houden. En sinds de jaren negentig heeft Shimano vele renners geholpen om etappe- en eindzeges in de wacht te slepen. Hier is een korte selectie van een aantal van onze favorieten.

Toni Rominger. Etappe 5, 1994.

De Zwitserse renner Toni Rominger had misschien de Tour de France kunnen winnen, ware het niet dat het hoogtepunt van zijn carrière samenviel met het hoogtepunt van de carrière van Miguel Indurain. Desondanks won Rominger de Giro d’Italia en drie edities van de Vuelta tussen 1993 en 1995.

Qua stijl leek Rominger op Indurain; hij had een gigantische motor die kon worden gebruikt tijdens tijdritten en bij het klimmen. In 1994 brak de Zwitser het uurrecord in het vélodrome van Bordeaux.

De editie van 1994 van de Vuelta begon eind april in Valladolid. Rominger, die voor het legendarische Mapei-team reed, startte als titelverdediger en absolute favoriet en hij bewees zijn status door de proloog met glans te winnen. Tijdens de 5e etappe naar de Sierra Nevada vergrootte Rominger zijn voorsprong naar bijna twee minuten toen hij wegreed van een andere Zwitser, Alex Zülle, de Spanjaard Pedro Delgado en alle andere tegenstanders.

In zijn gele leiderstrui en een simpele blauwe pet en terwijl zijn teammanager op de zijkant van de teamauto sloeg, wist Rominger een constant ritme aan de dag te leggen op zijn Colnago, uitgerust met Dura-Ace onderdelen. Gedurende de rest van de race, won Rominger twee tijdritten en nog eens twee wegetappes. Uiteraard hield hij de gele trui vast vanaf de start in Valladolid tot aan de finish in Madrid.

Abraham Olano. Etappe 7, 1995.

In 1995 herschikte de UCI de professionele wielerkalender, waarbij de Vuelta van april naar eind augustus werd verplaatst. Een van de gevolgen was dat het wereldkampioenschap werd verplaatst van augustus naar eind september, waarmee de Vuelta een ideale voorbereidingsronde werd voor diegenen die een regenboogtrui wilden winnen.

En in dat allereerste jaar onderstreepte de Spanjaard Abraham Olano die stelling. In Duitama, Colombia, tijdens één van de zwaarste WK's ooit, soleerde Olano naar de overwinning, nog voor Miguel Indurain en Marco Pantani. Zelfs een lekke achterband tijdens de laatste kilometer hield hem niet tegen. Eerder in de week tijdens de tijdrit won Indurain het goud en Olano het zilver.

Degenen die de Vuelta hadden gezien, waren waarschijnlijk niet verrast. Olano, nog een Mapei-renner op hun inmiddels bekende blauwe Colnago-fietsen, eindigde als tweede en won beide tijdritten en de proloog.

Na zijn overwinning in de proloog in Zaragazo, verloor Olano de leiding in het algemeen klassement aan Laurent Jalabert. Maar met een eerste week die voornamelijk uit sprintetappes bestond, bleven de tijdsverschillen klein. Etappe 6 was de langste van de ronde, met 230 km, maar de afstand was de minste zorg van het peloton. De nacht ervoor hadden rond de 45 renners een voedselvergiftiging opgelopen – die vermoedelijk van een Bolognese-saus of een ijsje was gekomen – en tijdens de rit hadden tientallen renners nog te lijden onder misselijkheid en diarree. Die dagen waren er vele stops om de behoefte te doen.

Voor Olano leek het erop dat de 41 kilometer lange tijdrit van de dag erop net zo noodlottig zou zijn toen hij onderuitging. Maar hij stapte weer op en pakte de winst op Laurent Jalabert en Alex Zülle. De liefdesaffaire van Olano met de Vuelta hield stand toen hij de editie in 1998 won. Nadat hij stopte, voegde hij zich bij de Vuelta-organisatie en ontwikkelde hij enkele van de duivelsmoeilijke ritten die we de afgelopen jaren hebben gezien.

Roberto Heras. 2000.

Tegen de eeuwwisseling, op 26-jarige leeftijd en met reeds drie top 10-resultaten in de Vuelta achter zijn naam, was Roberto Heras al klaar om de stap naar de hoogste trede op het podium te maken.

De leiderstrui kwam hem echter niet aanwaaien. Het duurde tot etappe 14 totdat Heras de leiding over kon nemen van Angel Casero, en vervolgens twee dagen later tijdens de klim naar Angliru vergrootte de kleine Spanjaard die voor Kelme reed, zijn voorsprong met vele minuten. De eindoverwinning leek zeker, maar Heras moest er nog een machtig vertoon van ongekend wielerwerk uitpersen.

Etappe 20 was een korte maar pijnlijke laatste bergetappe van Avila naar Alto de Abantos, een klim van 13 kilometer net buiten Madrid. Fietsend met het zelfvertrouwen van een renner die op het punt staat om zijn lot te vervullen en zijn grote ronde in eigen land te winnen, volgde Heras de vroege aanvallen van Roberto Laiseka van Euskatel en Gilberto Simoni van Lampre. Laiseka viel herhaaldelijk aan en Simoni bracht hem elke keer terug. Tijdens de laatste kilometer kwam het drietal bijna tot stilstand, waarbij ze naar elkaar keken en Simoni naar de anderen gebaarde. Laiseka viel wederom aan en toen Heras ontsnapte, schatte hij de laatste bocht verkeerd in, waardoor hij de verkeerde lijn pakte en de leiding kwijt raakte. Hij was echter zo sterk dat hij zijn rivalen eruit wist te sprinten.

Heras won de Vuelta nog drie keer, terwijl hij ook nog als de klimluitenant van Lance Armstrong optrad in de Tour de France. Hij reed drie seizoenen voor U.S. Postal voordat hij overstapte naar Liberty Seguros, waar hij zijn carrière eindigde.

Chris Horner. Etappe 10, 2013.

Op bijna 42-jarige leeftijd deed Chris Horner in 2013 mee aan de Vuelta met 20 jaar ervaring als professioneel wielrenner. Hij had de Ronde van het Baskenland en de Tour of California gewonnen, maar een goed resultaat in een grote ronde was hem ontgaan. Het leek onwaarschijnlijk dat dit in de laatste fase van zijn carrière ging gebeuren.

Terwijl hij reed voor RadioShack-Leopard was 2013 slecht begonnen voor Horner, aangezien een blessure hem van zijn fiets af dwong. In augustus vloog hij echter bijna weer. De rit begon in Galicië en Horner toonde zijn intentie door etappe 3 te winnen naar Mirador de Lobeira. Hij veroverde de rode leiderstrui, waarmee hij de oudste renner in de geschiedenis werd die deze ooit droeg. Hij verloor hem echter de volgende dag aan Vincenzo Nibali.

Na een week met zowel vlakke als heuveletappes, kwam Horners grote kans tijdens etappe 10, 187 kilometer van Torredelcampo naar Alto de Hazallana. Het was de eerste echte bergetappe van de ronde en het was verzengend heet. Een groep van tien man ontsnapte vroeg, toen Fabian Cancellara een zinderend tempo inzette voorin het peloton om de groep in te halen voor teamgenoot Horner.

De klim naar Alto de Hazallana in de bergen van Sierra Nevada is steil en kronkelt de berg op. Toen de overblijvers van het groepje binnen waren gehaald, bepaalden Nibali en Daniel Moreno het tempo vooraan de groep met favorieten. Met nog minder dan 5 kilometer te gaan, slingerde Horner naar de kant, beoordeelde de staat van zijn rivalen en reed weg bij de groep. Dansend op de pedalen, fietste hij gestaag weg. Nibali probeerde hem later te achtervolgen, maar kreeg het niet voor elkaar om de Amerikaan terug te halen. Horner won met 48 seconden verschil van de Italiaan en Alejandro Valverde finishte op meer dan een minuut.

Nu had hij het record in handen als oudste man die ooit een etappe wist te winnen tijdens een grote ronde. En tien dagen later werd hij de oudste man die ooit een grote ronde wist te winnen. Tijdens de laatste drie bergetappes, waaronder de gevreesde Angliru, won Horner genoeg tijd op Nibali waardoor hij de eindoverwinning in Madrid veilig kon stellen.

Tom Dumoulin. Etappe 9, 2015.

In de zomer van 2015 stond Tom Dumoulin met name bekend als tijdrijder. Hij had bij de wereldkampioenschappen in Ponferrada in 2014 een bronzen medaille gewonnen in deze discipline, achter Bradley Wiggins en Tony Martin, en hij was de regerend Nederlands kampioen. De lente van 2015 was veelbelovend begonnen, met een overwinning in de tijdrit van de Ronde van het Baskenland en zowel de proloog als de tijdrit van de Tour de Suisse. Maar zijn Tour de France was teleurstellend geweest; nadat het hem niet lukte om de eerste tijdrit te winnen in Utrecht, viel Dumoulin tijdens de derde etappe en moest hij opgeven.

In de Vuelta van 2015 begon Dumoulin de kwaliteiten te tonen die zich snel zouden ontwikkelen tot die van de grote ronde-man die we vandaag kennen.

Van de 9e etappe naar Alto de Puig Llorença werd weinig verandering in het algemeen klassement verwacht, deels omdat de laatste klim slechts 4 kilometer lang was. Alejandro Valverde en Nairo Quintana van Movistar zetten de aanval in bij het begin van de klim, maar moesten snel boeten voor hun inspanningen. Dumoulin was de volgende en wist een gat te slaan met de meesten van de groep. Met nog een kilometer te gaan, reed hij voorop met alleen Chris Froome en Joaquim Rodriguez als gezelschap. De renner van Team Sky viel aan en leek de andere twee achter zich te laten, maar toen perste Dumoulin zijn laatste energiereserves eruit en kwam weer naast de verraste Brit. De Nederlander klom op het podium en maakte zichzelf bekend aan de wielerwereld als meer dan enkel een tijdrijder.

Een week later tijdens etappe 17, een tijdrit rondom Burgos, vernietigde Dumoulin de concurrentie. Hij pakte bijna twee minuten op Fabio Aru en werd de nieuwe leider van het algemeen klassement. Uiteindelijk waren de laatste hoge bergen net te veel voor Dumoulin. Hij verloor meer dan vier minuten tijdens etappe 20 op een tierende Aru en daarmee verloor hij de Vuelta. Maar hij veroverde de harten van wielerfans over de hele wereld en het begon allemaal met de verrassende aanval op de Alto de Puig Llorença.