Back to overview

Dit was de eerste LTD Gravel Raid!

Shimano-rijder Nas-Raddine Touhami ging mee met Shimano om de inaugurele LtD Gravel Raid te beleven, die eind september in Duitsland werd gehouden. Lees hier zijn ervaringen:

Omdat de zomer bijna voorbij was, verwachtten we dat de eerste Gravel Raid van Laurens Ten Dam ons ofwel de eerste ijzige kou van een winterfietstocht zou opleveren, of misschien wel een rit in het zonnetje te midden van de vallende bladeren van september. Tot onze verbazing maakten we het allebei mee!

Op weg vanuit Nederland werden we getroffen door een zware regenbui, waardoor we het idee van een rit om de reis uit te benen te krijgen moesten opgeven. Maar tegen de tijd dat we onze bagage hadden georganiseerd, waren de regenwolken aan het opklaren en genoten we van een prachtige zonsondergang over de heuvels van de Eiffel in de Duits/Belgische grensregio.

We zochten onze fietsen uit een berg kampeerspullen voor het weekend en gaven ze een snelle check-up. Mijn partner en ik hadden op het laatste moment nog wat afstellingen gedaan, de stuurpen verwisseld voor een betere controle, betere cassettes voor het klimmen uitgezocht en tubeless banden gekozen. Het laatste wat we wilden was een technisch probleem dat de rit zou verpesten, dus vroegen we de jongens van De Mechanieker, het Shimano Service Center dat dit weekend dienst had, om ons werk nog even na te lopen.

Terwijl dat werd geregeld, verzamelden we ons rond het kampvuur om een biertje te delen met de andere rijders. We bevonden ons in illuster gezelschap, met niet alleen Laurens maar ook Niki Terpstra en Haimar Zubeldia. Het gebeurt niet elke dag dat je de avond voor de race vlak naast de pro's rond een vuur zit!

Het LtD Gravel Raid team had duidelijk aangegeven dat hun focus evenzeer op de algehele ervaring als op het rijden was gericht, dus we werden die avond goed verzorgd. Het was geen standaard pastapartij voorafgaand aan de rit, want onze heerlijkheden bestonden uit smakelijke curry, sappige burgers en grote stukken taart van De Bisschops Molen, weggespoeld met flessen Kwaremont of warme koppen Il Magistrale koffie.

Diezelfde hete dampende koppen kwamen de volgende ochtend ook goed van pas, toen de kampeerders bij het ontwaken een krakend vrieslaagje ontdekten op hun tenten. Dit was de eerste vorst van het seizoen en het was wel even wennen voor de lokale renners, die de dagen ervoor nog hadden genoten van een temperatuur van 24 graden.

Maar er was weer zon voorspeld, dus het was gewoon een kwestie van even flink doorbijten in die eerste kilometers toen het nog bijna vroor. We kozen voor winterkleding met overschoenen, beenstukken, jacks, buffs, handschoenen en een geweldige nieuwe baselayer van Shimano’s Evolve lijn, in het besef dat we die halverwege de race weer konden uittrekken.

Nadat Ten Dam het startsein had gegeven, reden we op een ontspannen manier weg, waarbij niemand zich druk bezig leek te houden met het klokken van snelle tijden voor de hele route. Ons plan was om hard te rijden waar het er toe deed, op de getimede segmenten, en de rest van de tijd vooral te genieten van de rit.

Het meest verrassende onderweg was de verscheidenheid aan fietsstijlen: MTB's, racefietsen, gravelfietsen, fietsen met brede banden, je zag van alles langskomen, waarbij elke fiets geschikt was voor een bepaald soort terrein op het parcours.

Unfortunately we cannot provide you this service with your current cookie preferences. If you would like to change your cookies preferences, please click “Privacy Policy and Cookies” in the footer.

Met boerderijweggetjes, zandpaden, brandwegen, asfalt, rivierovergangen, losse stenen en lommerrijke paden deed deze route geen concessies op zijn slingerende route door de heuvels. Door alle bochten en wendingen bleef je voortdurend gissen naar wat er als volgende zou komen. De enige consistente factor was het veranderende verloop, door de achtbaan van hoog en laag konden we de kilometers goed voelen tegen de tijd dat we de eerste stop bereikten.

Ondanks dat de zon zich nu liet zien, raasde de wind hard over het open plateau en door de voedseltenten zodat we niet lang stopten, maar snel terug doken onder de dekking van de bomen voor een steilere tweede helft. Dat gedeelte bevatte een aantal voor sommigen bijna onhaalbare beklimmingen, en voor anderen bijna onmogelijke afdalingen, afhankelijk van de fiets en de gekozen banden.

Kort na de rustpauze hadden we onze eerste valpartij van de dag. Langs een vrij ongevaarlijk kronkelend pad verloor Ben door een bobbel het contact met zijn stuur. Zijn handen grepen even doelloos naar zijn stuur voordat hij weer contact had, maar nog zonder controle. Een vrij komische uitwijkmanoeuvre naar een greppel stopte zijn snelheid en hij moest op niet erg elegante manier van zijn fiets springen, waardoor we allemaal weer beseften dat gravelfietsen moeilijker is dan je denkt.

Toen Ben weer opgestapt was, vlogen de kilometers snel voorbij, waarbij we elke gelegenheid gebruikten om op de stille wegen in de regio te rijden. Ons besef van tijd werd wel wat verstoord door het voortdurend veranderende terrein en landschap. Maar het venijn zat in de staart, door de drie challenges. Dit gaf een element van competitie en de kans om de benen en longen open te stellen.

Toen de eerste twee challenges voorbij waren, kwamen we al snel terug op het festivalterrein in Hellenthal met de eerste helft van de rit voor die dag voltooid.

De route was ontworpen in twee delen, waarbij de eerste helft een zuidelijke lus van Hellenthal bedekte en de tweede helft een steilere noordelijke lus. Het doel van het evenement draaide net zo veel om plezier hebben als om hard rijden, dus niemand racete door hun lunch heen. Door de ontspannen sfeer en het aangename weer namen veel rijders graag hun tijd voor hete pannenkoeken en Lau's roerei.

Tegen de tijd dat we weer op onze fietsen stapten voor de tweede lus, hadden we ongeveer 100 meter om onze benen op te warmen voordat het klimmen al begon. We bereikten al snel de Crazy Climb, die zo steil was dat we bijna aan het stuur konden kauwen. Als klap op de vuurpijl moesten we ook nog de angstaanjagende Eiffel-kasseien het hoofd bieden. We begonnen de inspanningen van die ochtend ook te voelen, dus schakelden we over op de modus 'benen, hou je kop' en bleven doorzetten. Na een tijdje bevonden we onszelf in goed gezelschap. Laurens Ten Dam zelf reed vlak voor ons. Het was leuk om een tijdje in zijn kielzog te rijden en wat van zijn filosofie van Live Slow, Ride Fast, of beter gezegd Live Slow, Ride Gravel te ervaren.

Door een ekke band konden we Ten Dam kort voor het einde van de dag niet meer bijhouden. Mijn tubelessbanden waren een goede keuze om stootlekken te vermijden, maar ik zag een behoorlijk grote snee in de band, eentje die te groot was om met het afdichtmiddel te worden verzegeld. Ik heb de band geplakt en er een binnenband in geplaatst. Gelukkig hield de band het lang genoeg vol en terwijl de zon in de heuvels achter ons begon te zakken, sleepten we onszelf door de laatste bergopwaartse uitdaging van 2 kilometer en reden we rond 17.00 uur over de streep. Na zo'n 130 kilometer en maar liefst 3000 hoogtemeters was de geur van gegrilde hamburgers aan de finishlijn een mooie, droom vol vlees!

Terwijl de zon onderging en de bierflesjes geopend werden, genoten we van een geweldige selectie muziek om bij te ontspannen, eerst van een vinyl DJ en vervolgens van twee coverbands waaronder niemand minder dan de voormalige Nederlands profrijder, de 1986 TTT-wereldkampioen Rob Harmeling. Een man van veel verschillende talenten!

Hoewel het evenement nog tot zondag doorging met een Hangover Ride en een kans om het wereldkampioenschap road race voor mannen te bekijken, moesten wij vanwege onze werkroosters alweer terug naar huis. Maar we zullen zeker volgend jaar terugkomen.

Mocht je het gemist hebben, de tweede editie van de LtD Gravel Raid vindt plaats van 27-29 september in Hellenthal. Zorg dat je er klaar voor bent!

Foto's door Brian Megens: © Brian Megens Photography

Gerelateerd artikel